Wczoraj uświadomiłam sobie, że jestem naprawdę szczęśliwa. Mam swoją małą grupkę przyjaciół składającą sie z 5 osób, obecnie z nimi to mogę góry przenosić, ufam im, lubie spędzać z nimi czas. W szczególności, że w czasach podstawówki i gimnazjum nie miałam takiego luksusu, zostając w całkowitej samotności. W necie też mam pare osób które lubię (praktycznie jest ich 6), ale nie mogę postawić ich do ''rangi przyjaciela''.

W internecie jednak poznałam pewne osoby, które uwielbiają sie otaczać ludźmi, robiąc z nich przyjaciół. Szczerze mówiąc, nie chcę sie zadawać z osobami, która robi ze mnie przyjaciela i dodaje mnie do swojej ''kolekcji.
Potem, dana osoba dziwi się, że zostaje skrzywdzona czy zdradzona. Przy takiej ilości kumpli nie trudno o skrzywdzenie, jest to wręcz nieuniknione. Po za tym, przyjaciel wszystkich jest niczyim przyjacielem. Znajomości? owszem, aby pogadać o interesach czy różnych sprawach, ale nie przyjaciel. Ja się szuje szczęśliwa z osobami, które znam teraz, więcej mi nie potrzeba.



Szkoda tylko, że niektórzy nie potrafią docenić tego, co mają. Pragną brać więcej a w rzeczywistości tracą dwa razy tyle, ile mają